Een prachtig filmpje waarin kunstenaar Rueben Margolin zijn bewegende beeldhouwwerken (kinetic sculptures) laat zien. Zijn inspiratie vindt hij bijvoorbeeld in de kolken in het water tijdens een raft-tripje of de manier waarop een rups zich voortbeweegt.
Mooi voorbeeld van hands-on math&science zoals ik het bedoelde! :-) Letterlijke houtje-touwtje-machines die een golvend wateroppervlak nabootsen, of de optelsom van twee sinusgolven met verschillende golflengte.
Gewoon een geweldig idee. Doet me denken aan het meetprobleem in de quantummechanica en Schrödingers kat, maar daar heeft het eigenlijk niks mee te maken (denk ik nu, in elk geval). Maar leuk! Leuk!
Van binnen is de bol een zonnewijzer. Door een gat valt de zon op een precies berekend systeem van lijnen die op de binnenkant van de bol gegraveerd zijn. Met een grote en nutteloze nauwkeurigheid geeft dit instrument de tijd aan, waar je ook bent – ZOLANG JE ER NIET NAAR KIJKT !
Er zit maar één gat in de bol: Zodra je jouw tijd tracht af te lezen, blokkeer je zelf het licht en verdwijnt daarmee de meting.
Laat je „het“ met rust, is het er weer.
Gevonden dankzij Henk Hofland in de NRC van vorige week: de windvinder, een kunstproject van Wipke Iwersen.
Het is een bootje dat met behulp van een propellor in de wind en een scheepsschroef onder water tegen de wind in vaart, op zoek naar de bron van de wind. Na de nodige schaalmodelletjes en experimenten is het nu een echte boot die, vanaf een geheim gehouden locatie, onbemand de wereldzeeën doorkruist, en af en toe zonodig gerepareerd wordt door wie hem aangespoeld vindt.
Een erg mooi, elegant bootje dat met behulp van een slim mechanisme (die propellor moet zelf de goede richting vinden en bij storm juist uit de wind draaien, bijvoorbeeld) eigenwijs tegen de wind invaart. Stel dat je het, zelf meer traditioneel met de wind mee zeilend, tegen zou komen. Dat moet een bijzonder gezicht zijn!
Heel erg cool, via Marcel Tunnissen, mijn oude buurjongen die mooie, erg ingewikkelde modellen van veelvlakken maakt:
De jaarlijkse Bridges Conference (on Mathematics, Music, Art, Architecture, Culture) wordt dit jaar van 24 tot 29 juli gehouden in Leeuwarden, de geboorteplaats van MC Escher. In Nederland dus!
Ik zou er wel heen willen, maar een paper schrijven voor 1 februari is nogal… een uitdaging, zeg maar. Hm. Maar misschien willen ze mijn wiskundige haaksels wel op de tentoonstelling hebben?
Behold the face of the eeeeevil hyperbolic monster:
So how did this hyperbolic monster come to life, you wonder? And why is it hyperbolic?
Well, I made it, using the same blue yarn I used for Sylvie’s hat. This time I made a hyperbolic surface by decreasing 1 stitch in 10, starting with a circle of about 100 stitches round. This resulted in a pointy little hat. I then made two more of those hats, the three of them joined together at the edges. This results in:
Turn the whole thing upside-down and push one of the joining edges in to form a nose, et voilá! The hyperbolic monster is there.
Well, no, not me. But lots of people do: they have their subject of study tattooed on their back. Take a look at this collection: Branded with science.
It started with just this one, but then commenters sent in their own pictures, and the collection is still growing: DNA, a neuron, even the complete periodic table of elements.
When I made the 3-4-5 it occured to me it would make a cool lamp. Not the cotton crochet one, but the same shape in maybe white, semi-transparent plastic?
Last week I saw a hanging lamp in a shop which reminded me of it. It’s more or less the same, I thought, no… wait… 1,2,3 and 1,2,3,4,5… it is precisely the same shape!
Remember the blue and green hyperbolic plane made of triangles? In every corner, seven triangles meet. Because a flat plane can be made with six (regular) triangles meeting in every corner, and seven is more than six, there’s too much fabric everywhere to keep flat and the resulting ‘plane’ surface (thanks, Wilfred!) has a saddle-shape.
I’m still working on this thing, and after I ran out of green yarn, I continued with the orange-yellow stripes I also used for the other hyperbolic thing.
As if all these colours aren’t wild enough, I went a bit crazy with the shape of it and let the plane surface meet itself on a few places, turning the original flared tube into a ridiculouscomplicatedmessy more interesting structure.
Doing that probably ruined any real hyperbolic-ness that was there (is there a real mathematician in the house?), but at least locally, it has the same ‘negative curvature’ I started with. In every corner, seven triangles meet…
Here is another picture of one of my crochet projects: a hyperbolic plane in fresh spring colours. It’s all curled up because it has a saddle shape everywhere, just like the blue hyperbolic plane I blogged about earlier. This one does not consist of regular triangles, however. It is basically a spiral of stitches, with every new round 3/2 times as long as the last.
On the picture on the right (click on it for a larger one) you can see how it all started: with a fairly small ring of maybe 20 stitches. At first, the whole thing was flat like a panckae (but with a hole in it), then it started to flare like a summer skirt or a stingray, and after a few more rounds it curled up into this fluffy ball.
an educational organization dedicated to enhancing the public understanding of figures and figuring techniques. From the physics of snowflakes and the hyperbolic geometry of sea slugs, to the mathematics of paper folding and graphical models of the human mind, the Institute takes as its purview a complex ecology of figuring.
waar weggegooid plastic terecht komt: in de maag van een albatrosjong in de stille oceaan... http://tinyurl.com/yzg49qu (via Noorderlicht) 1 week ago
"settings and parameters showed a perfect functioning of the machine, which is preparing for its first circulating beam in the coming weeks" 2 weeks ago
Recent Comments