Apparently, mathematicians had long thought that you couldn’t build (I guess: embed in our normal euclidean three dimensions) a hyperbolic surface, even though they only had to look at a sea slug or even the lettuce on their plates to know better.
As a follow-up on my earlier post with pictures of a yellow crocheted bead and cube (which at some point got quite some visitors from a knitting and crochet group on yahoo, if I remember well) I present you another cube in crochet.
This time with pictures of the making-of! Let me know if you made one yourself.
Een prachtig filmpje waarin kunstenaar Rueben Margolin zijn bewegende beeldhouwwerken (kinetic sculptures) laat zien. Zijn inspiratie vindt hij bijvoorbeeld in de kolken in het water tijdens een raft-tripje of de manier waarop een rups zich voortbeweegt.
Mooi voorbeeld van hands-on math&science zoals ik het bedoelde! :-) Letterlijke houtje-touwtje-machines die een golvend wateroppervlak nabootsen, of de optelsom van twee sinusgolven met verschillende golflengte.
It’s two weeks until official pi day (3/14), but here’s a treat: the website pi10k lets you pick 10 notes to represent the figures 0 through 9, and then plays the first 10.000 digits of pi for you.
Gewoon een geweldig idee. Doet me denken aan het meetprobleem in de quantummechanica en Schrödingers kat, maar daar heeft het eigenlijk niks mee te maken (denk ik nu, in elk geval). Maar leuk! Leuk!
Van binnen is de bol een zonnewijzer. Door een gat valt de zon op een precies berekend systeem van lijnen die op de binnenkant van de bol gegraveerd zijn. Met een grote en nutteloze nauwkeurigheid geeft dit instrument de tijd aan, waar je ook bent – ZOLANG JE ER NIET NAAR KIJKT !
Er zit maar één gat in de bol: Zodra je jouw tijd tracht af te lezen, blokkeer je zelf het licht en verdwijnt daarmee de meting.
Laat je „het“ met rust, is het er weer.
Gevonden dankzij Henk Hofland in de NRC van vorige week: de windvinder, een kunstproject van Wipke Iwersen.
Het is een bootje dat met behulp van een propellor in de wind en een scheepsschroef onder water tegen de wind in vaart, op zoek naar de bron van de wind. Na de nodige schaalmodelletjes en experimenten is het nu een echte boot die, vanaf een geheim gehouden locatie, onbemand de wereldzeeën doorkruist, en af en toe zonodig gerepareerd wordt door wie hem aangespoeld vindt.
Een erg mooi, elegant bootje dat met behulp van een slim mechanisme (die propellor moet zelf de goede richting vinden en bij storm juist uit de wind draaien, bijvoorbeeld) eigenwijs tegen de wind invaart. Stel dat je het, zelf meer traditioneel met de wind mee zeilend, tegen zou komen. Dat moet een bijzonder gezicht zijn!
Heel erg cool, via Marcel Tunnissen, mijn oude buurjongen die mooie, erg ingewikkelde modellen van veelvlakken maakt:
De jaarlijkse Bridges Conference (on Mathematics, Music, Art, Architecture, Culture) wordt dit jaar van 24 tot 29 juli gehouden in Leeuwarden, de geboorteplaats van MC Escher. In Nederland dus!
Ik zou er wel heen willen, maar een paper schrijven voor 1 februari is nogal… een uitdaging, zeg maar. Hm. Maar misschien willen ze mijn wiskundige haaksels wel op de tentoonstelling hebben?
Na mijn eerste gehaakte “3-4-5″ heb ik er ook een van gevlochten papieren stroken gemaakt. Zes verschillende stroken papier, in zes kleuren, met zigzagvouwen in driehoeken verdeeld.
In sommige hoekpunten komen vijf van die stroken bij elkaar, zoals hier:
In andere hoekpunten komen er maar drie stroken bij elkaar:
Doordat het papier niet zo’n beetje meerekt en -buigt als haakwerk, maar er juist scherpe vouwen in zitten, zie het ding er heel anders uit dan de eerste versie. Je kunt ook gemakkelijker de twee regelmatige veelvlakken herkennen: als je in gedachten de punten verbindt, krijg je twaalf vijfhoeken, en als je juist de driehoekige ‘piramides’ (in gedachten natuurlijk) zou afzagen, krijg je twintig driehoeken.
(Vraag voor de lezers: welke heet ook weer dodecaeder, en welke icosaeder?)
Recent Comments