Volg je hart en je gevoel, maar niet te veel.
Hoe goed je ook rekent, de wereld rekent beter.
Er is alles in de wereld, weet je: killere killers
dan je dacht, doden stiller dan de nacht,
celstraf of injecties als je homo was. Cyanide.
Je laatste appel als een zondeval – alsof je hoopte
op een sprookjeskus, een prins die alles goed
zou zoenen. Het stormt nog steeds,
maak je geen zorgen. Codes worden gemaakt
en gekraakt, er zijn nog altijd appels, soms regent
het mensen uit torenflats. Tot op heden is elke
computer voor de Turingtest gezakt.
Wat vond ik dat een stomme vraag, vroeger: goh, studeer je natuurkunde… wat word je daar dan mee?
Mijn antwoord: wat ik word? Natuurkundige, natuurlijk!
Maar natuurkundige is geen beroep, en dat is zowel een voordeel (je kan nog alle kanten op!) als een nadeel (waar moet ik heen?). Onderzoeker en leraar zijn de twee mogelijkheden die iedereen wel kent, maar verder?
Voor iedereen die wil weten waar natuurwetenschappers zoals natuurkundigen maar ook biologen, geologen etc. terecht komen is blogger en natuurkundige Chad Orzel (van Uncertain Principles) zijn Project for Non-Academic Science (PNAS) begonnen.
In dit project interviewt hij allerlei natuurwetenschappers die nu niet aan de universiteit werken over hun opleiding, hun werk en hoe ze daar terecht kwamen. Leuk om ideeën op te doen!
Een prachtig filmpje waarin kunstenaar Rueben Margolin zijn bewegende beeldhouwwerken (kinetic sculptures) laat zien. Zijn inspiratie vindt hij bijvoorbeeld in de kolken in het water tijdens een raft-tripje of de manier waarop een rups zich voortbeweegt.
Mooi voorbeeld van hands-on math&science zoals ik het bedoelde! :-) Letterlijke houtje-touwtje-machines die een golvend wateroppervlak nabootsen, of de optelsom van twee sinusgolven met verschillende golflengte.
Ooit was in de poëzie in de mode om ‘ready mades’ te publiceren: teksten die eruit zien (of gepresenteerd worden) als poëzie, zonder zo bedoeld te zijn. Er verschijnen nu ook wel eens boekjes met onbedoelde gedichten van politici. Ik herinner me een beroemd gedicht van Donald Rumsfeld over de things we know we know.
Laatst kreeg ik een (onbedoeld?) poëtische email. De eerste drie regels lijkt er niets aan de hand, maar dan lopen de zinnen opeens over de regels heen, zomaar een losse De aan het eind van een regel (hoe heet dat ook weer?)…
Maandag 03 maart zal ons schoonmaakbedrijf van start gaan met de glasbewassing.
Afhankelijk van het weer zal men aan de buitenzijde van de gebouwen starten.
Wij verzoeken u om de zonwering tijdig omhoog te doen.
Voor de binnenzijde is er afgesproken dat men zich van te voren zal melden
op het secretariaat en u verzoeken om de vensterbanken leeg te maken. De
glazenwassers kunnen dan vervolgens hun werkzaamheden verrichten en zal de
Gewoon een geweldig idee. Doet me denken aan het meetprobleem in de quantummechanica en Schrödingers kat, maar daar heeft het eigenlijk niks mee te maken (denk ik nu, in elk geval). Maar leuk! Leuk!
Van binnen is de bol een zonnewijzer. Door een gat valt de zon op een precies berekend systeem van lijnen die op de binnenkant van de bol gegraveerd zijn. Met een grote en nutteloze nauwkeurigheid geeft dit instrument de tijd aan, waar je ook bent – ZOLANG JE ER NIET NAAR KIJKT !
Er zit maar één gat in de bol: Zodra je jouw tijd tracht af te lezen, blokkeer je zelf het licht en verdwijnt daarmee de meting.
Laat je „het“ met rust, is het er weer.
Gevonden dankzij Henk Hofland in de NRC van vorige week: de windvinder, een kunstproject van Wipke Iwersen.
Het is een bootje dat met behulp van een propellor in de wind en een scheepsschroef onder water tegen de wind in vaart, op zoek naar de bron van de wind. Na de nodige schaalmodelletjes en experimenten is het nu een echte boot die, vanaf een geheim gehouden locatie, onbemand de wereldzeeën doorkruist, en af en toe zonodig gerepareerd wordt door wie hem aangespoeld vindt.
Een erg mooi, elegant bootje dat met behulp van een slim mechanisme (die propellor moet zelf de goede richting vinden en bij storm juist uit de wind draaien, bijvoorbeeld) eigenwijs tegen de wind invaart. Stel dat je het, zelf meer traditioneel met de wind mee zeilend, tegen zou komen. Dat moet een bijzonder gezicht zijn!
De kijkcijfers van dit blog worden de laatste tijd voornamelijk gestuurd door de populariteit van een bepaald haaksel-postje. Vandaar onderstaande foto van een al wat ouder projectje.
Oplettende lezertjes missen natuurlijk de 9, maar na de 6 is dat natuurlijk een triviale oefening….
Het JCU is een onderdeel van de Universiteit Utrecht en werkt samen met 26 middelbare scholen uit de (wijde) omgeving. We hebben twee doelen: onze leerlingen uitdagend en motiverend bèta-onderwijs bieden; en een proeftuin zijn voor nieuw bèta-onderwijs voor VWO.
Het is dan ook heel toepasselijk dat ik bij het JCU twee functies heb: het ontwikkelen van de module Levensloop van Sterren (astrofysica, niet celebrity-watching) die onze zesdeklassers nu kunnen volgen; en het voor de docenten van onze partnerscholen mogelijk maken om mee te helpen in de proeftuin en er de vruchten van te plukken.
Recent Comments