TASP – aflevering optica

Persoonlijk ben ik meer van de lenzen die geen direct contact met me maken, maar deze week toch een gedicht, van gedicht.punt.nl, over – juist ja.

Lens

Onooglijk klein zwemt ze tussen mijn wimpers
en waar ik ook kijk, kijkt zij met me mee
Tezamen zien wij de azuurblauwe hemel,
het mensengewemel, mijn glaasje rosé

Dichtbij of ver weg: met haar is het helder,
ze biedt me de diepte van ’t scherpe bestaan
Ze zal nooit beslaan en ze hoeft niet te rusten
op ’t bovenste stuk van mijn reukorgaan

Zo deemoedig is zij dat ik telkens vergeet
om haar grootse geschenken te juichen
In het oog, uit het hart – maar gelukkig laat Snellius
het licht nog in dank voor haar buigen

gedicht

(En Snellius is natuurlijk de verlatijnsde naam (dat was mode toen) van mijnheer Snel, van de Wet van Snel over breking van licht. U weet wel, met de hoek van inval en de hoek van uitval…)

Advertisements

  1. Machiel

    Dit gedicht van gedicht.punt.nl staat ook in de laatste NVOX (p141). In dezelfde NVOX een leuk artikel van de bekende R.J. Genseberger.

  2. Echt waar? Wat n toeval!

Reacties zijn gesloten.