‘Studiehuis’ betekent iets heel anders dan ik dacht

Een tijdje terug werd ik gebeld door iemand die een profielwerkstuk aan het maken was over licht. Hij had mijn stukjes daarover gevonden – die niet echt bedoeld zijn als introductie, maar dat kon hij niet weten – en had wat vragen. Ik heb geprobeerd die te beantwoorden, verwezen naar andere bronnen en hem desgevraagd afgeraden er ook nog speciale relativiteitstheorie bij te halen.

Het was het werkstuk van zijn zoon. (Ik realiseerde me pas na het gesprek dat dat eigenlijk wel raar was… kon die jongen mij niet zelf bellen?)

Deze ijverige vader blijkt echter zeker geen uitzondering. Dit weekend staat in de NRC een stuk over ouders die werkstukken voor hun kinderen maken. Niet alleen “meedenken over een pakkende eerste zin” (ik herinner me levendig hoe ik me een oplichter voelde toen ik van de leraar Nederlands een compliment kreeg over de titel van mijn filmrecensie; de titel die mijn moeder had geopperd), nee, sommigen schrijven het hele werkstuk. “Voor mij is het een avondje werk, voor een kind een heel weekend.”Of: “Als hij hier geen goed cijfer voor haalt blijft ie zitten.” Bovendien kunnen ze het gewoon niet, zo’n werkstuk maken: “Veel studenten die het studiehuis hebben gehad, kunnen op de universiteit nog steeds geen verslag schrijven.”

Tja. Nog afgezien van de voorsprong die kinderen van goed opgeleide (en tot enige fraude bereid zijnde) ouders hiermee krijgen op hun klasgenoten die niet uit de boekenkast van thuis kunnen putten en bovendien al hun werkstukken helemaal zelf moeten maken, zou er niet een reden zijn dat scholieren hun huiswerk zelf moeten doen? Zelfs als ze dat moeilijk vinden, moeilijker dan hun ouders? Bijvoorbeeld – ik doe maar een gooi – om er iets van te leren, zodat ze, als ze een of twee jaar later op de universiteit een verslag moeten schrijven, dat kunnen?

Advertenties

  1. Machiel

    Tsja, trieste zaak. Heb ook het gevoel dat ouders hun kinderen vandaag de dag steeds meer ‘dekken’ (= kind is afwezig, ivm leuke dingen, ouder schrijft briefje dat kind ziek was). Volgens mij gebeurdde dat [oude mannen modus] in mijn tijd veel minder [/oude mannen modus]. Aan de andere kant, ouders steken er weer wat van op. Idee: omarm en accepteer dat het gebeurt en laat ouders samen met hun kind toetsen en eindexamens maken. Volgens mij wint dan de gene (van het kind voor de ouder) het van het uitzicht op een (iets) hoger cijfer….en ik moest gelijk denken aan een wederzijdse bekende die voor haar dochter dit ook wel eens doet. ;-)

  2. Wilfred

    Dit vind ik ook best wel triest, maar ik had nog niet gehoord dat ouders de werkstukken ook zelf maken. Slechts dat de moeder haar kind ziek had gemeld, opdat haar zoon het her kon maken en zo meer tijd had voor leren.
    Ik hoop maar dat zulke kinderen er later wel de nadelen van zullen ondervinden…

  3. Ouders samen met kind examen laten maken… ik ben bang dat je de gene (hoe krijg ik zo’n circonflex!?) overschat. :-( Als die er is wordt ie helemaal overschaduwd door het gevoel ergens recht op te hebben. (Wat je ook bij die clandestiene vrije dagen ziet, of bij mensen die hun kind een dag eerder van school halen om op vakantie te gaan.) Ook al mag het officieel natuurlijk niet: de anderen doen het ook, dus je doet je kind tekort als je niet helpt, als je niet zelf dat werkstuk maakt. En hij gaat gewoon over, dat laat ik hem niet afpakken door zo’n stom werkstuk!
    *zucht*

  4. Wilfred

    êêê

  5. Jeetje zeg! Ik snap sowieso die tendens dat voor kinderen/jongeren alles makkelijk of “leuk” gemaakt moet worden niet zo goed. Dan leer je toch nooit om door te zetten en iets te doen wat je eerst niet voor mogelijk hield?

  6. Nee, precies!

    (Hm, dat klinkt raar zeg. Maar t klopt toch.)

Reacties zijn gesloten.