TASP – Geen nieuwe haring

… maar een oud gedichtje dat al jaren in mijn hoofd zit. Van een poezie-scheurkalender ofzo? Misschien wel dezelfde die als basis is gebruikt door deze blogger van wie ik de naam van de schrijver heb.

Lof op de Haring

Wie haring eet, herkent men
aan een gezonde teint.
Een haring heeft nog nimmer
het welzijn ondermijnd.
De echte haringeter
zwemt beter, naar het schijnt.
En de kampeerder houdt er
zijn tent mee overeind.
Hoera dus voor de Haring
en dat hij nooit verdwijnt!

Theo Gaasbeek

Advertisements

  1. Wilfred

    Maar jij eet toch helemaal geen haringen?

  2. Nou, niet zo vaak nee. (Ik ben zo’n smokkel-vegetariër die af en toe wel vis eet.)
    En, maar, dus: “hoera dus voor de haring en dat hij nooit verdwijnt”, daar help ik dan wel weer een beetje aan mee. Door ze niet / zelden op te eten. :-)

Reacties zijn gesloten.