TASP – Herfst

Herfst

Blad valt niet blad dwarrelt
angstvallig naar beneden houdt zich vast
aan de takken krult
zijn vingers om de wind
sterft niet stilaan af
maar schreeuwt de wereld in vlammen
als de ondergaande zon
blad wil niet liggen wil
niet roesten op de aarde wormenvoer
en deken voor narcissen
ijdel blad wil gaan naar waarvandaan
het kwam de boom bedekken
met een groene mantel der liefde

Nanda Weiland

Bron: Meander*

Advertisements

  1. wat mooi zeg… vooral het onrustige gevoel nog niet te willen ingeven aan de winter!
    Gelukkig kunnen we nu nog echt van een Indian summer genieten!

  2. Inderdaad!

    Het deed me ook – minder poetisch, maar het is immers “Science Poetry” – denken aan dat idee dat “natuurkundigen denken dat een blaadje netjes eenparig versneld recht naar beneden valt, want ze verwaarlozen wrijving!”.
    Wat natuurlijk onzin is. Soms, ja, als je wilt nadenken over “vallen” zonder meer, alleen het vallen zelf, dan laat je verder zo veel mogelijk weg. En voor kogeltjes of bakstenen die over niet al te grote afstanden vallen bllijkt dat dan ook best goed ut te komen!
    Maar als je het over herfstblaadjes gaat hebben, ja, dan wordt die wrijving juist enorm interessant, bijna belangrijker dan dat hele vallen! En enorm ingewikkeld om goed te begrijpen, of te beschrijven bovendien.

    Maar, afgezien daarvan, inderdaad ook nog eens een heel mooi gedicht over die herfstige onrust. :-)

  3. Hallo Florine,

    Wat grappig om m’n gedicht tegen te komen in je weblog en dan ook nog voorzien van zulke positieve en tot nadenken stemmende reacties. Voor mij een erg goed begin van deze herfstige week!

    Hartelijke groet,
    Nanda Weiland

  4. Graag gedaan hoor!

Reacties zijn gesloten.