Stiekeme wetenschapscommunicatie

Twee weken geleden was ik op de eerste vakconferentie wetenschapscommunicatie in Rotterdam #NLWTC13. Wat een overweldigend aanbod. Niet alleen waren er veel mensen (de conferentie was uitverkocht), waaronder veel oud-collega’s, maar ook veel sessies, met in elke sessie wel vier of vijf praatjes, en zoals dat gaat bij conferenties vaak wel twee of drie interessante sessies tegelijkertijd. En bovendien: wat wordt er veel gedaan aan wetenschapscommunicatie, wat zijn er veel nieuwe initiatieven naast de oudgedienden.

Over oudgedienden gesproken: het team van Vroege Vogels kreeg ’s middags de Eurekaprijs voor wetenschapsjournalisten. (De Wageningse insectenbioloog Marcel Dicke kreeg de prijs voor wetenschappers.) In zijn dankspeech vroeg de eindredacteur aan de zaal om die prijs toch vooral voor de vele kijkers en luisteraars geheim te houden. Als ze erachter komen dat hun zo geliefde programma over (en uit) liefde voor de natuur eigenlijk wetenschapscommunicatie is, blijven ze dan wel?

Er zijn meer gevallen waarin de wetenschap op slinkse wijze de communicatie in gemanoeuvreerd wordt, om de mensen te bereiken die als het expliciet over wetenschap gaat, niet komen opdagen. Het Discovery festival is jong, hip en cool en laat je naast de nieuwe muziek en kunst ook experimentjes doen met echte wetenschappers. Ander voorbeeld: het Netherlands Genomics Initiative zette een pop-up store in het stadscentrum, waar je met een goodie-bag vol gratis kleurige spulletjes weer naar buiten stapte.

bezoekers NLWTC13Toch kun je je afvragen wat je precies bereikt met zo’n aanpak. Een van de vragen bij de inschrijving ging precies daarover: wat wil je (vooral) bereiken met wtc? Enkele antwoordmogelijkheden: studie- en carrièrekeuzes beïnvloeden, mensen helpen de wereld te begrijpen, maatschappelijk draagvlak voor wetenschap versterken en geld verdienen. Zie ook deze kleurrijke maar ondoorgrondelijke visualisatie van de deelnemers.

Naar mijn gevoel hebben we het daar eigenlijk te weinig over gehad tijdens de conferentie. Wat wil je nou precies bereiken, en lukt dat ook? Is dat wat je doet eigenlijk überhaupt wel een geschikte manier om je doel te bereiken?

Natuurlijk, zeker bij nieuwe initiatieven wordt er vaak wel een vorm van evaluatie toegepast, een vragenlijstje, een korte enquete. Maar de opbrengst daarvan beperkt zich vaak tot “Ze vonden het leuk” of “We kregen een zeven of acht”. Niet zo vreemd, want het is nogal ingewikkeld om te meten of je pakweg studie- en carrièrekeuzes beïnvloed hebt. Maar toch. Als dat je doel is, wat doe je dan om de kans dat dat lukt zo groot mogelijk te maken? Zeker bij stiekeme wetenschapscommunicatie kan je je doel gemakkelijk voorbijschieten.

Wat in elk geval helpt, is je doelen concreet en klein maken. Zo komen bezoekers van Naturalis er bij de activiteiten van LiveScience achter dat wetenschappers ook maar mensen zijn, en dat was een  van de doelen. Missie geslaagd, en nu verder.

PS: Andere zorgen die ik in de wandelgangen opving: wie bereik je nu echt? Toch niet alleen studenten, oud-studenten, en kinderen van hoogopgeleide ouders? En: zijn we niet teveel aanbodgestuurd bezig, in plaats van ons te richten op wat het publiek zou willen weten?

Advertenties

  1. Dit is op SciCom NL herblogden reageerde:
    Wat wil je (vooral) bereiken met WTC; de vraag die altijd uitgangspunt moet zijn inderdaad!

  2. Pingback: Stiekeme WTC | SciCom NL

Reacties zijn gesloten.